همانند کراتوزاکتینیک، بیماری بوون به صورت ضایعه قرمز با درجاتی از افزایش کراتوز بر روی آن تظاهر می یابد. یک ضایعه واحد احتمال دارد که بسیار بزرگ تر از یک کراتوزاکتینیک و آنقدر بزرگ شود که به آن پلاک گفته شود. همچنین در میزان احتمال پیشرفت به سرطان پوست بین این دو تفاوت وجود دارد: در بیماری بوون، سلول های با ظاهر بدخیم در تمام ضخامت اپیدرم گسترده هستند، در حالی که در کراتوزاکتینیک این سلول ها تنها در قسمت های تحتانی یافت می شوند. ضایعات بیماری بوون احتمال بیشتری دارد که به کارسینوم سلول سنگفرشی تبدیل شود و به آن کارسینوم داخل اپیدرمی نیز گفته می شود.

بیماری بوون را چگونه باید درمان کرد؟

می توان بیماری را به حال خود رها کرد و از نظر تبدیل احتمالی به کارسینوم سلول سنگفرشی تحت نظر گرفت ولی این اقدام تنها باید در مورد افراد نحیف و بسیار سالخورده انجام شود، مگر اینکه بیمار بسیار آگاه و مطلع باشد. درمان های متعددی وجود دارد که درجه قابل قبولی از بهبودی ایجاد می کند. این درمان ها عبارتند : از کرم فلوروراسیل 5%، کرم ایمی کوئیمود، کرایوتراپی با نیتروژن مایع، کورتاژ و کوتر کردن، درمان فتودینامیک و خارج کردن با ترمیم مناسب. گزینه مناسب به اندازه، محل در دسترس بودن درمان محلی و توانایی بیمار در تطابق با عوارض احتمالی بستگی خواهد داشت.

در صورتی که بیماری بوون بدون درمان رها شود، چه خطراتی دارد؟

ضایعات بیماری بوون به آهستگی رشد می کنند و اغلب بدون علامت هستند. هر قدر ضایعات بزرگ تر شود، عوارض درمان نیز بیشتر خواهد بود. ضایعات اغلب در نواحی روی می دهد که انعطاف پوست کمتر است (مثل قدام ساق پا) و بستن زخم پس از براشتن ضایعه حتی اگر ضایعات کوچک باشد، دشوار است. درصد اندکی (در حدود 3 درصد در طول 10 سال) به کارسینوم سلول سنگفرشی تبدیل می شود ولی برای تایید آن اطلاعات کافی در دسترس نیست.

آیا این مطلب برای شما مفید بود؟
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید: