عفونت های قارچی که در پوست تظاهر می یابند را می توان به طور کلی به 3 گروه سطحی، زیر جلدی و سیستمیک تقسیم بندی کرد. عفونت های اکتسابی در خارج کشور ممکن است از همان گونه های مشابهی باشد که در انگلستان با آن مواجهه هستیم (مانند تریکوفیتون روبروم و کاندیدا آلبیکانس)، با این حال بعضی از گونه ها فقط در کشورهای خارجی یافت می شود. با وجودی که این موارد به ندرت منجر به مشکلات جدی می شود، درمان به این امر بستگی دارد که مشخص شود دقیقا چه نوع قارچی عامل ایجاد کننده عفونت بوده است، بنابراین باید از آزمایشگاه های اختصاصی قارچ شناسی کمک گرفت چرا که آنان برای جداسازی و مشخص کردن گونه های بیگانه نیز تخصص لازم را دارند. آیا در خارج از کشور، فقط شرایط متفاوت است که ایجاد مشکل می کند یا رفتار متفاوت هم مشکل زاست؟

به شرایط بستگی دارد. برای مثال ممکن است شدت اشعه ماوراء بنفش بیشتر نباشد ولی فرد مدت بیشتری را در معرض نور آفتاب در تعطیلات سپری کند. تغییرات رفتاری نیز در ابتلا به بیماری هایی که ممکن است در کشور خود فرد مطرح نباشد، دارای اهمیت است. یک نمونه آن سیفلیس است که ممکن است رفتار فرد در تعطیلات نسبت به وقتی در کشور خود است، کمتر کنترل شده باشد. عفونت با ویروس ضعف ایمنی انسانی نیز می تواند یک خطر باشد و کمتر احتمال دارد که در مدت کوتاه، منجر به ایجاد مشکلات پوستی شود.

آیا هیچ نشانه ای در شرح حال یا معاینه وجود دارد که احتمال دخالت مسافرت خارجی در ایجاد بیماری را مطرح کند؟

تشدید درماتوزی که از قبل وجود دارد، می تواند ناشی از تغییر آب و هوا باشد. هرگونه بیماری پوستی غیر قابل توجیه و غیر معمول می تواند در اثر یک مواجهه یا حادثه در طول اقامت فرد در خارج از کشور اتفاق بیفتد. از این رو مسافرت خارج از کشور جزء مهمی از شرح حال گیری معمول در بیماری پوستی است. در شرایطی که بیماری دارای دوره نفهته است، ممکن است بیمار ارتباطی بین بیماری و مسافرت درک نکند، بنابراین تمایلی به دادن اطلاعات نداشته باشد، مثال این موارد لیشمانیای جلدی و لارو مهاجر است.

آیا این مطلب برای شما مفید بود؟
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید: