مقدار غذا برقیاس عادت و نیرومندی خورنده غذا می باشد.

1- شخص تندرست باید آن قدر بخورد که احساس سنگینی نکند و اندام های سرازیری اش کشیده نشوند.

2- باد نکند و شکمش به قرقر نیفتد.

3- غذا از پایین به بالا نیاید و دلش به هم نخورد.

4- به اشتهای سگی دچار نشود.

5- اشتهایش بند نیاید.

6- کند ذهن نگردد.

7- به بی خوابی دچار نشود.

8- هر غذایی که طمعش دیر احساس شد، بد است و هر قدر دیر چش تر باشد، بدتر است.

9- اگر بر اثر غذا نبض به درشتی بزند و نفس کوتاه بیرون آید باید دانست که غذا از حد اعتدال پا فراتر نهاده است. زیرا اگر معده بیش تر از حالت لازم انباشته شود مزاحم حجاب حاجز می شود و در نتیجه نفس کوتاه و پی در پی می آید. بر اثر این بی نظمی تنفس، نیاز قلب به نبض بیش تر می شود و از آن جا نبض درشت می زند و نیرو کاهش می یابد.

10- اگر گرمی بدن کسی براثر شدت یابد نباید غذای مورد نیاز خود را یکباره فرو دهد بلکه کم کم و به تدریج غذا بخوردف تا اگر شکم پر از خوراک شد عوارضی مانند تب لرز و بعد از آن تب گرمی مانند روزانه ناشی از خوراک گرم در او ایجاد نشود.

11- کسی که نمی تواند غذای مورد احتیاج خود را در یک وعده هضم کند، باید دفعات غذا خوردن را افزایش و مقدار غذا را کاهش دهد.

غذای اشخاص سودائی مزاج : باید بسیار نم بخش و کم تر گرمی زا باشد. غذای اشخاص صفراوی مزاج : باید نم بخش و خنک کننده باشد. غذای اشخاص دموی مزاج : نیازمند خوراک های سرد و کم تغذیه می باشند. غذای اشخاص بلغمی مزاج : باید خوراکشان اندک، گرم و لطیف باشد.

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: