همان گونه که می توان حدس زد این یافته ها مورد بحثهای فراوانی قرار گرفته است. مجله پزشکی نیوزانگلند که این پژوهش را به چاپ رسانید، نظر خود را چنین اعلام کرد که این تحقیق شواهد متقاعد کننده ای دال بر اینکه پروستات برداری باز خطر کمتری را از برداشت پروستات از طریق پیشابراه دارد، ارائه نمی دهد. چند سال بعد هنگامی پزشکان نفس راحتی کشیدند که جان کانکاتو پزشک، در دانشکده پزشکی دانشگاه یال، در پژوهشی که در مجله پزشکی نیوزانگلند به چاپ رسید، گزارش داد که برداشت پروستات از طریق پیشابراه و پروستات برداری باز در عرض 5 سال بعد از عمل باعث مرگ و میر یکسانی می شوند. کانکاتو اختلاف ظاهری موجود را به این علت دانست که مبتلایان پیرتر و بیمارتر تحت عمل برداشت پروستات از طریق پیشابراه قرار گرفته بودند.

پس نتیجه قطعی چیست ؟ آیا برداشت از طریق پیشابراه به اندازه پروستات برداری باز پی خطر است یا نه ؟

این امر هنوز در بین اورولوژیستها مورد بحث و اختلاف نظر است. محققین توافق دارند که برای پاسخ به این سوال به تحقیقات بیشتری نیاز است. از آنجا که برداشت پروستات از طریق پیشابراه عملاً جایگزین هر روش جراحی دیگری شده است بررسی و تحلیل مزایای نسبی برداشت پروستات از طریق پیشابراه به سایر روشها مشکل تر می شود.

اگر یافته های روس دقیق باشند چرا برداشت از طریق پیشابراه باید میزان مرگ و میر بالاتری از جراحی باز داشته باشد ؟

روس اظهار داشت که قابل توجه ترین خطر مرگ- یک خطر نسبی 5 ر 2 درصد در بیمارانی که پروستاتشان از طریق پیشابراه عمل می شود- از حملات قلبی ناشی می شود. اما علت اینکه چرا برداشت پروستات از طریق پیشابراه منجر به حمله قلبی می شود کاملاض در پرده ابهام قرار دارد.محققین انگلیسی با توجه با افت برون ده قلبی- میزان خونی که به وسیله قلب پمپ می شود- بعد از یک برداشت پروستات از طریق پیشابراه پیشنهاد کرده اند که جذب مایعی که برای شستشوی ناحیه جراحی از خون در هنگام عمل به کار می رود، ممکن است به شکلی روی قلب تأثیر گذاشته، منجر به حمله قلبی شود. البته این هنوز یک فرضیه است.

آیا این خبر مفید بود؟
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید: