علائم کمبود آهن : کم خونی، شکننده شدن مو، مشکلی بلع، اختلال های گوارشی، سرگیجه، خستگی مفرط، شکنندگی استخوان ها، ریزش مو، التهاب بافت های دهان، اضطراب، چاقی، رنگ پریدگی و کندی ذهن می باشد مقدار مصرف آهن بر حسب سن متغییر می باشد.

چند نکته :

1- آهن اسفناج به علت اکسالات زیادی که این سبزی دارد قابل جذب نمی باشد و چه بسا این ماده از جذب مواد غذایی دیگر نیز می کاهد. اولین نویسنده میزان آهن را در اسفناج، اشتباهاً ده برابر نوشته که این خطاتا دو یا سه دهه اخیر ادامه داشته است. 2- مصرف ویتامینC جذب آهن را تا پیش از 30% افزایش می دهد. 3- مصرف بیش از حد عنصر روی و ویتامین E مانع جذب آهن می گردد. 4- بیماری آرتریت روماتوئید و سرطان، در بهره گیری از آهن اختلال به وجود می آورد. 5- اگر به بیماری عفونی مبتلا هستید باید از مصرف مکمل های آهن خودداری کنید. زیرا باکتری ها برای رشد و نمو به آهن نیاز دارند. 6- مکمل های آهن باید در بطری های محفوظ نگه داشته شود و از دسترس بچه ها دور باشد. اگر بچه ای تصادفاً مکمل های آهن را بخورد می تواند کشنده باشد. 7- بهتر است مکمل های آهن بین وعده های غذایی جذب شود. زیرا آهن بدون غذا بهتر جذب می شود. 8- روش های تهیه و مخلوط کردن غذاها می تواند برجذب آهن اثر بگذارد. پختن غذاهای اسیدی در ظروف آهنی و مصرف منبع ویتامین C همراه با غذا، دو روش افزایش قابلیت دسترسی آهن هستند.

مقدار مورد نیاز آهن برحسب سن متغیر است

نوزاد تا 1 سال 6 تا 9 میلی گرم در روز کودک 1 تا 12 ساله 10 تا 13 میلی گرم در روز نوجوان 10 تا 15 میلی گرم در روز بزرگسال (مرد) 10 میلی گرم در روز بزرگسال (زن، از بلوغ تا یائسگی) 15 تا 18 میلی گرم در روز زن (پس از یائسگی) 10 میلی گرم در روز زن باردار 19 تا 21 میلی گرم در روز زن شیرده 20 تا 22 میلی گرم در روز

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: