خلاصه کاربردهای بالینی و سنتی پنیرک :

در قدیم بیشترین کاربرد پنیرک استفاده از آن جهت رفع التهابات دهان و حلق و فارنژیت بوده است. لیکن می دانیم که رطوبت زایی و خنک کنندگی پنیرک اهمیت زیادی دارد، لذا در افراد صفراوی مزاج که به هر دو این فاکتورها نیازمندند و بعد از آن سوداوی ها که به شدت از خشکی رنج می برند کاربردهای فراوانی دارد. در نتیجه قبل از هرچی خواص گوارشی آن که منشاء پیدایش اکثر ناراحتی های انسان می باشد. جلب نظر می کند، بعد از آن خواص ریوی دهانی پنیرک خصوصاً درمان سرفه های خشک کاربرد بسزایی دارد و در نهایت خواص پوستی پنیرک (نظیر ترمیم زخم- التهابات و اورام گرم پوستی- خارش و سلولیت) اهمیت پیدا می کند.

خلاصه علت مصرف پنیرک :

بیماری که دچار خشکی یا گرمی مزاج شده (صفراوی)- لاغر یا تکیده- پوست خشک- روده خشک (یبوست)- رحم خشک (وارفته)- کلیه خشک-کبد خشک-ریه خشک- حنجره خشک و ... شده است با مصرف داخلی یا استعمال خارجی یا لگن آبزن به تناسب این خشکیهای مختلف بدنی، از بین رفته و رطوبت به بدن برگشته و سلامتی بطرز عجیبی باز خواهد گشت.

کاربردهای ویژه درمانی پنیرک :

بازکردن صدا- ضد سرفه های خشک- درمان سوزش مقعد- سینوس پیلونیدال (زخم نواحی باسن)- سوزش مجرای ادرار- استقرار صحیح رحم در شکم (لگن آبزن)-زخم ناصور چشمی (مضمضه با نمک)- آفت و زخم دهان.

 

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: