توجه به دوز و یا مقدار مصرف داروها، چه داروهای طبیعی (ویتامین ها و املاح) و چه داروهای غیرطبیعی (داروهای شیمیایی) اهمیت زیادی دارد. به طور مثال، امروزه به اثبات رسیده است که اگر ویتامین نیاسین به مقدار (Dose) خیلی پایین مصرف شود، فقط جهت تولید انرژی و تامین نیاز روزانه استفاده می شود. در هریک از سلول های بدن ما برای تولید انرژی بیش از 200 کوره آتش سوزی وجود دارد که آن ها را میتوکندری (Mitochondrien) می نامند. بدون ویتامین نیاسین، انرژی مورد نیاز در این کوره ها برآورده نمی شود و ما مریض می شویم.

تحقیقات علمی انجام شده نشان می دهد که اگر مقدار مصرف و یا دوز این ویتامین (نیاسین) را به ده و یا صد برابر نیاز بدن برسانیم این ویتامین در دوز بالای اشاره شده، در کاهش کلسترول خون بسیار موثر بوده و به همین علت نقش عمده ای را در کاهش تعداد سکته ها که در اثر تشکیل رسوبات در جدار عروق ایجاد می شود را بازی می کند. و یا ویتامین دیگری از گروه B به نام اسیدفولیک Folic Acid را در نظر می گیریم که اگر به مقدار خیلی کم low Dose به بدن برسد، گلبول های قرمز خون را سالم نگه می دارد و مانع کم خونی (Anemia) می شود. ولی اگر مقدار مصرف همین ویتامین (اسیدفولیک) بالا برده شود، تأثیر آن در پیشگیری از به دنیا آمدن نوزادان ناقص (spina bifida) به اثبات رسیده است.

به مثال دیگری از ویتامین ها برای فهم بهتر مطلب توجه کنید امروزه به اثبات رسیده برعکس تصور سال های قبل، مصرف ویتامین E با دوز 12 میلی گرم تأثیر چندانی بر روی بیماری ها ندارد.

این ویتامین که جزو ویتامین های محلول در چربی است پس از وارد شدن به خون جذب سلول ها می شود، آنتی اکسیدان مهم در علم تغذیه شناخته شده است. امروزه به اثبات رسیده است که اکسیده شدن چربی ها و یا کلسترول در بدن وقتی صورت می گیرد که مقدار آن در بدن کم و یا بدن فقد این ویتامین باشد. اگر ویتامین E به مقدار صد میلی گرم روزانه مصرف شود، می تواند از ریه ها در مقابل تأثیر منفی آلودگی آب و هوا حفاظت کند. این ویتامین اگر با دوز 200 میلی گرم در روز مصرف شود ریسک و یا خطر سکته های قلبی را نصف می کند. ولی اگر مقدار مصرف همین ویتامین را به 400 میلی گرم در روز برسانیم، همان طور که به اثبات رسیده است، سیستم ایمنی بدن را قوی کرده و بر تعداد لنفوسیت ها (T-4) افزوده می شود و قدرت دفاعی بدن را در مقابل عفونت ها، بسیار بالا می برد. استفاده از دوز بالای ویتامین E (1200 میلی گرم- 800 میلی گرم) در روز، برای مدت طولانی در کشورهای آمریکا و انگلستان برروی بیماران مبتلا به امراض آرتروز تحت آزمایش و بررسی قرار گرفت و به دنبال نتایج بسیار جالب بدست آمده از این دوز بالا در بیماران ذکر شده، امروزه در اکثر کشورها مصرف آن به صورت رایج (popular) انجام می شود حتی دیده شده است که می توان ویتامین E در دوزهای بالا را جایگزین داروهای ضد استروییدی (NSAIDS) در بیماران روماتیسمی کرد. بدون اینکه عوارض جانبی در نتیجه مصرف آن مشاهده گردد.

با توجه به آنچه که در بالا اشاره شد، مسلم آن است که بدن ما نیازمند داروهای آشنا با بدن و طبیعی است و در صورت نرسیدن آن سها به بدن و صدمه سلولی متعاقب آن، نیاز به داروهای گروه دیگر (ناآشنا با بدن) ایجاد می شود. به عبارتی نقصان گروه آشنا با بدن، باعث نیاز به گروه ناآشنا با بدن خواهد شد

 

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: