بیماری های خود ایمنی autoimmune disease

سیستم ایمنی بدن به طور طبیعی با ترشح آنتی بادی (آنتی کر) در مقابل میکروب ها و عوامل مضر خارجی نقش دفاعی مهمی را ایفا می کند. ولی گاهی ساخته شدن آنتی بادی در بخش هایی از بافت طبیعی ارگان های بدن مانند دریچه های قلب یا گلومرول در کلیه، باعث آسیب رسیدن و فیبروز شدن این مناطق شده و نهایتا نارسایی کل ارگان را به دنبال دارد که به این گونه بیماری ها، بیماری های خود ایمنی گویند. در موارد کمتری همین آسیب ها می تواند از طرف سلول های سفید خون به بافت های طبیعی بدن وارد شود. نمونه ای از این دسته بیماری ها عبارتند از: بیماری ها شیموتو در تیروئید یا التهاب ایمنی غده تیروئید، روماتیسم مفصلی، نوعی کم خونی مشهور به کم خونی پرنیشیوز (بد خیم) که در آن جذب ویتامین B12 از معده مختل می شود. آن چه در بین همه این بیماری ها مشترک است روند بیماری است که گاهی خود به خود بهبود یافته و زمانی علائم بیماری بدتر می شود.

سوفل قلبی (heart murmur)

صدای اضافی و غیر طبیعی در قلب که بین صدای طبیعی اول با دوم و یا به جای آن ها ممکن است شنیده شود، وجود این صدای اضافی در اغلب موارد علامت بیماری های قلبی مثل تنگی دریچه ها یا نقص در دیواره بین بطنی است و گاهی در بیماری های غیر قلبی نظیر کم خونی نیز این صدا شنیده می شود.

اسفروسیتوز (spherocytosis)

یک بیماری خونی است که در آن شکل گلبول های قرمز خون کروی و باد کرده می شود. در نتیجه این گلبول ها قابلیت عبور از همه رگ ها را نداشته و در ضمن از گلبول های قرمز طبیعی شکننده تر خواهند بود. طحال که یکی از وظایفش جمع اوری و تخریب گلبول های قرمز پیر و غیر طبیعی است، بزرگ شده و فرد دچار کم خونی مزمن می شود. این بیماری جنبه وراثتی داشته و تنها راه درمان نسبی علائم کم خونی آن برداشتن طحال می باشد.

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: