امروزه برای درمان، بر موضوع تعدیل شیوه ی زندگی (استفاده از رژیم غذایی مخصوص و انجام ورزش) تأکید می شود هرچندکه این موارد مانع از پیشرفت بیماری نخواهند شد. انسولین را می توان از راه زیرپوستی و نیز به وسیله ی پمپ انسولین که مقدار تنظیم شده ی دارو را به طور مداوم در طول 24 ساعت شباه روز به بدن می رساند و می توان مقدرا آن را پس از غذا بر حسب نیاز به صورت دوز یکجا افزایش داد به کار برد.فرم استنشاقی انسولین در سال 2006 به تأیید سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) رسید ولی در اکتبر سال 2007 بنا بر دلایل تجاری تولید آن متوقف شد.

استفاده از ترکیبات غیرانسولین، مانند آنتی بادی های مونوکلئونال و درمان های مبتنی بر سلول های بنیادی در مدل های حیوانی موثر واقع شده ولی کارآزمایی های بالینی آن در انسان هنوز کامل نشده است.

در صورت دادن آموزش کافی و آگاهی به بیمار و نیز مراقبت مناسب از وی و رعایت نظم در آزمایش و تعیین دوز انسولین، اختلالی در فعالیت های طبیعی روی نخواهد داد.با این حال، با انسولین، طاقت فرسا است وبه دلیل اینکه این هورمون به شکل غیرفیزیولوژیک جایگزین می شود، رویکرد درمانی مزبور درور از حد ایده آل است.

میزان متوسط گلوکز در دیابت نوع 1 باید نزدیک به حد طبیعی (80 تا 120 میلی گرم در دسی لیتر یا 4 تا 6 میلی مول در لیتر) نگه داشته شود.بعضی از پزشکان میزان140 تا 150 میلی گرم در دسی لیتر ( 7 تا 5/7 میلی مول در لیتر) را در بیمارانی که با مقادیر پایین تر دچار مشکلاتی مانند رویدادهای کاهش قندخون (هیپوگلیسمی) مکرر می شوند توصیه می کنند. مقادیر بالای 400 میلی گرم در دسی لیتر (20 میلی مول در لیتر) گاهی با ناراحتی و تکرر ادرار همراه است که منجر به کم آبی بدن (دهیدراتاسیون) می شود.

معمولاً مقادیر بالای 600 میلی گرم در دسی لیتر (30 میلی مول در لیتر) به درمان طبی نیاز دارند و ممکن است منجر به کتواسیدوز شوند ولی موجب به خطر افتادن فوری جان بیمار نخواهند شد. مقادیر پایین گلوکز خون که هیپوگلیسمی نامیده می شود می تواند به حملات تشنجی یا دوره هایی از عدم هوشیاری بیانجامد و باید حتماً به طور فوری تحت درمان قرار بگیرد.

آیا این خبر مفید بود؟
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید: