سلول های مغزی از طریق سیگنال های الکتریکی با هم ارتباط برقرار می کنند. حملات تشنج زمانی اتفاق می افتند که نوعی تغییر ناگهانی در این سیگنال ها به وجود آمده و باعث بی نظمی در آنها می شود. در خلال یک تشنج، برخی از سلول های مغزی سیگنال های غیر طبیعی ارسال می کنند که سلول های دیگر را از عملکرد صحیح باز می دارد. این سیگنال های غیر طبیعی می توانند باعث تغییرات گذرا در احساس، رفتار، یا هوشیاری فرد شوند.

تشنج ها ممکن است در نتیجه یک بیماری یا سانحه ای که به مغز فرد آسیب می رساند، یا به دلایل نامشخصی روی دهند. اگر یک بار دچار تشنج شوید، این بدان معنا نیست که حتما دچار بیماری صرع هستید. در صورتی که تشنج ها، خود به خود تکرار شوند، به این حالت صرع گفته می شود. اختلال تشنج، تعبیر وسیع تری است که هم حمله منفرد تشنج و هم صرع را در بر می گیرد.

اختلالات تشنجی، با اختلالات ذهنی تفاوت دارند، هر چند سلامت روانی و عقلی فرد می تواند در کنترل تشنج موثر باشد. تشنج ها باعث مشکلات روانی یا عقب ماندگی ذهنی هم نمی شوند، اگر چه برخی از افراد مبتلا به صرع ممکن است با چنین بیماری هایی نیز دست به گریبان باشند. در برخی از افراد، عوامل ارثی یا محیطی می توانند در تشنج های مکرر دخیل باشند.

وقتی کسی دچار تشنج می شود چه کار باید کرد

• اگر به طور اتفاقی به شخصی برخوردید که دچار تشنج شده است، بلافاصله به اورژانس زنگ بزنید و اقدامات زیر را انجام دهید: • خیلی آرام شخص را به پهلو بخوابانید و چیز نرمی زیر سرش قرار دهید. • دگمه های لباس بیمار در ناحیه گردن یا کراوات او را باز کنید. • سعی نکنید انگشتان خود یا چیز دیگری را در دهان بیمار قرار دهید. زبان قابل بلعیدن نیست! • سعی نکنید بیمار را از تکان خوردن باز دارید. • ببینید بازو بند یا گردن بند هشدار دهنده ای دارد یا خیر، در صورت وجود چنین چیزی، باید شماره تماس اورژانسی یا نوع داروی مصرفی در چنین شرایطی در آن ذکر شده باشد. حساسیت های دارویی هم ممکن است در آن نوشته شوند.

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: