هرچند شدت آن فوق العاده متغیر است، اما معمولاً اختلالی شدید و مرگبار به شمار می رود. درمان اورژانسی لازم است شانس بقاء کودک شما از این بیماری بستگی به میزان پیشرفت آن، سرعت آغاز درمان و سرعت تثبیت وضعیت شیمیایی بدن دارد.

در گذشته، میزان مرگ و میر بیش از 40درصد بود. امروزه با تشخیص زودتر و درمان بهتر، این میزان به حدود 10 درصد تنزل پیدا کرده است. اکثر کودکان در عرض 2 الی 3 ماه کاملاً خوب می شوند، اما در برخی از موارد آسیب مغزی برجا می ماند.

درمان

دارو معمولاً به شکل داخل وریدی تزریق و مرتب علائم حیاتی مریض چک می شوند. قند خون پایین را با تجویز گلوکز درمان می کنند، مقادیر شیمیایی خون با محلول های الکترولیتی حاوی سدیم، پتاسیم و کلر اصلاح می شوند و اسیدیته خون هم با دادن محلول های بازی درمان می گردد. برای افزایش متابولیسم (سوخت و ساز) گلوکز ممکن است مقادیر کمی انسولین به فرد تجویز شود.

ورم مغزی عموماً با یک داروی کورتیکواستروئید (دگزامتازون) که التهاب را کاهش می دهد کنترل می شود و یک داروی مدر (مانیتول) هم برای افزایش دفع مایعات بدن از طریق ادرار تجویز می شود.

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: