ضربه مغزی یک آسیب جزئی و موقتی، بدون صدمه پایدار به مغز است اما صدمات تصادفی به ناحیه جمجمه گاهی می توانند منجر به مرگ یا آسیب مغزی شوند. اصلاً هر نوع صدمه به سر بالقوه جدی و خطرناک است. بنابراین هر آسیبی که به ناحیه سر وارد می شود باید مورد ارزیابی قرار گیرد. اختلال حافظه در نتیجه ضربه مغزی، معمولاً حافظه کمی بیش و حین سانحه را در بر می گیرد، اما ممکن است فرد وقایع چند هفته (ندرتاً چند ماه) پیش از حادثه را هم به خاطر نیاورد. بازگشت حافظه معمولاً از گذشته به سمت وقایع اخیر صورت می گیرد.

برخی از افراد دچار ضربه مغزی تا مدت ها دارای طبقی از علایم و نشانه ها موسوم به سندرم پس از ضربه مغزی یا سندرم پس از سانحه هستند.

علاوه بر سردرد و سرگیجه این علایم و نشانه ها ممکن است شامل بی خوابی، تحریک پذیری، بی قراری، ناتوانی در تمرکز حواس، افسردگی یا تغییرات شخصیتی مثل نوسانات خلقی (دمدمی مزاجی) باشند. علت دقیق بروز چنین علایم و نشانه هایی در برخی از افراد به درستی معلوم نیست.

درمان

در صورت عدم وجود عوارض، ضربه مغزی معمولاً به درمان خاصی نیازندارد. پزشک ممکن است برای رفع سردرد، استامینوفن یا مسکن قوی تر تجویز کند. از مصرف آسپیرین باید اجتناب شود، زیرا می تواند منجر به خونریزی گردد. استراحت و آرامش عضلات با محدود ساختن فعالیت هایی که نیاز به انقباض عضلات یا حرکات سنگین دارند معمولاً دست یابی به بهبودی در عرض چند روز را تسهیل می کند.

ورزشکارانی مثل فوتبالیست ها یا بوکسورها در صورت ضربه مغزی پیش از بازگشت به فعالیت های ورزشی باید حتماً مورد ارزیابی دقیق پزشکی قرار گیرند.

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: