مژه زدن

چشم طبیعی در تناوبهای منظم به سرعت بسته می شود، اما ما متوجه این امر نمی شویم. نزد اکثر کسانی که از دید بدی برخوردارند، چشمها ثابت می ماند، منقبض می شود، عمل مژه زدن عموماً به ندرت انجام می گیرد کار چشم با فشار و حالت تشنج و انقباض عضله ها همراه است.

بنابراین باید مژه زدن (هر3تا 5 ثانیه یک بار) را در زندگی عادی و روزمره مانند تمرینهای چشمی فراگرفته و عمومیت داد.

هنگامی که جسمی قابل تشخیص نیست، باید از گشودن بیشتر چشم یا انقباض پلکها و کشیدن گردن خودداری کرد. کافی است که ضمن نگاه کردن بدون فشار مژه بزنید و برای تشخیص یک حرف یا یک جسم ضمن مژه زدن گرداگرد آن کلمه یا جسم را نگاه کنید. تصور کنید که نگاه به پشت آن عبور می کند(مانند اینکه این حرف یا جسم یک مجسمه باشد) چشمها را بسته و سعی کنید تا چیزی را که دیده اید به خاطر بیاورید. در اغلب موارد هنگامی که پلکها بسته می شوند، آن حرف ظاهر می شود.

تمرین برای انقباض پلکها

بعضی عضله ها در اطراف حدقه ظاهراً رابطه ای با مکانیسم دیدن ندارند. این عضله ها نقش اساسی در فعالیت بافتهای اطراف چشم و به ویژه در ارتباط با تحرک پلکها دارند. در بسیاری از افراد، به ویژه کسانی که عینک می زنند، این عضله ها فعالیت خود را از دست می دهند و در نتیجه توانایی آنها از بین می رود.

یک عضله بزرگ دورانی (اسفنکتر) دور چشمها قرار دارد و فیبرهای این عضله ها مژه زدن را که اغلب یک واکنش غیرارادی یا خودکار است کنترل می کنند. اما علاوه بر این فیبرهای عضلانی این امکان را به شخص می دهند تا پلکها را به صورت ارادی منقبض کند، که با این عمل کره چشم به حرکت در می آید و به عقب فشرده می شود. سپس گرایش به بازگشت به وضع عادی یا باز شدن پلک را دارد. از این راه قسمت مربوط به کره چشم در داخل حدقه به دلیل تناوب فشار و عدم فشار از گردش خون بهتری برخوردار خواهند شد، چون خون بهتر به چشمها می رسد و بهتر تغذیه می شود و تأثیری را که نمی توان آن را نادیده گرفت روی پوست می گذارد که در نتیجه چروکهای کمتری در آن به وجود می آید، ضمناً کبودیهای اطراف چشم نیز کاهش می یابند.

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: