هدف از بانداژ فشاری، کاهش ادم، کمک به بازگشت وریدی و حفظ پانسمان است. پا باید از نظر کفایت خون رسانی شریانی ارزیابی شود که معمولا با استفاده از دستگاه سونوگرافی داپلر دستی انجام می شود. نسبت فشار جریان ورودی در قوزک پا به بازو (براکیال) به نام ABPI شناخته می شود. عموما اگر ABPI 0/8 تا 1 باشد، بانداژ فشاری بی خطر است.

نوع بانداژ احتمالا کم اهمیت تر از مهارت و آشنایی پرستار با محصول مورد استفاده است. وقتی یک باند کشی استفاده می شود، معمولا اثر فشاری بیش از چند روز باقی نمی ماند.

باندهای چند لایه می تواند فشاری ایجاد کند تا 7 روز باقی می ماند. اگر این درمان به خوبی تحمل شود و ترشح بدتر نشود، این رویکرد مناسب ترین و اقتصادی ترین رویکرد است.

بانداژ باید از قسمت تحتانی انگشتان پاها تا زیر زانو را بپوشاند؛ در صورتی که فشار اعمال شده، ثابت باقی بماند، فشاری که در زیر بانداژ به وجود می آید، تدریجی خواهد بود؛ بدین معنی که بیشترین فشار در قوزک است و فشار به تدریج به سمت فوقانی کم می شود، به این علت که فشار، با شعاع پا رابطه معکوس دارد (انعکاسی از قانون لاپلاس).

نواحی آسیب پذیر مانند قوزک ها و پوست روی درشت نی در افراد لاغر در زیر بانداژ باید با استفاده از بالشتک فوم یا نمدی و در سیستم بانداژ 4 لایه ای، با استفاده زیاد از لایه پشمی محافظت شود.

چه زمانی و چگونه باید یک زخم بهبود نیافته، تحت ارزیابی مجدد قرار بگیرد؟

یک زخم وریدی بدون عارضه، در صورتی که بانداژ فشاری مناسب، بالا نگه داشتن پاها در زمان استراحت بیمار و ورزش برای تحریک بازگشت وریدی از طریق پمپ عضلانی انجام شود و بیماری همراه قابل توجهی وجود نداشته باشد، بهبود می یابد. چنین زخمی، بهتر است هر هفته پانسمان و اندازه آن ثبت شود. این کار اغلب با ترسیم زخم بر روی یک کاغذ شفاف که بر روی یک لایه از صفحه چسبنده قرار دارد و روی زخم قرار می گیرد، انجام می شود. همچنین شکل سطح زخم نیز باید ثبت شود. عدم بهبودی می تواند ناشی از عوامل متعدد باشد. برای مثال، عفونت، اگزما، ادم، تشخیص غلط، خون رسانی شریانی ضعیف، ایجاد کارسینوم سلول سنگفرشی (زخم مارژولین)، مشکلات طبی عمومی (خصوصا آنمی) و... از این عوامل هستند.

در صورتی که زخم بدتر شود یا بهبود پیدا نکرد، دوباره ABPI را بسنجید، در صورت وجود چرک و یا سلولیت، نمونه بگیرید و به فکر آنتی بیوتیک باشید. در صورتی که درد یا تب افزایش یابد، باز باید به فکر عفونت بافت نرم بود. اگر در تشخیص، در مورد بدخیمی احتمالی و بعضی از موارد درماتیت، نگرانی وجود دارد باید به فکر ارجاع به خدمات ثانویه بود.

زمانی که زخم بهبود یافت، برای جلوگیری از عود چه می توان کرد؟

مهم ترین اقدام برای بیماری که یک زخم بهبود یافته دارد، فراهم کردن جوراب کشباف حمایت کننده با فشار تدریجی است. این جوراب ها قابل نسخه کردن است. جوراب ها در سه دسته فشاری (براساس سیستم انگلیسی) طبقه بندی می شوند:

در دسته یک فشار کمتر از آن است که ارزش زیادی داشته باشد. دسته دو برای اکثر بیمارانی که زخم وریدی بهبود یافته دارند، مناسب است؛ دسته سه بسیار موثر است ولی پوشیدن این جوراب ها اغلب دشوار است. جوراب ها می تواند تا ارتفاع ران باشد ولی اکثر بیماران با جوراب های زیر زانو بهتر کنار می آیند. بعضی از بیماران برای پوشیدن جوراب ها، به یک وسیله کمکی نیاز دارند. تجویز جوراب های حمایت کننده باید با بالا نگه داشتن پاها در زمان استراحت، ورزش کردن و تشویق به کاهش وزن در صورت وجود اضافه وزن، همراه باشد.

آیا این خبر مفید بود؟
بر اساس رای ۳ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید: